Bij een vakantie hoort lekker eten er gewoon bij, vinden wij. De ‘Heidelbeerweg’ (bosbessenweg) bij Enzklösterle in het Zwarte Woud is daarvoor bijzonder geschikt, want de lila lekkernijen groeien links en rechts van het wandelpad alsof het niks is. Wat jullie verder nog over deze schat aan bosbessen moeten weten, lees je hier.
Tekst: Konrad Bender
Tegenwoordig heeft iedereen het zo vaak over superfood, dat het begrip bijna aan inflatie onderhevig is. Maar voor de wilde bosbessen die rond het dorp in het Zwarte Woud Enzklösterle groeien, is het nog bijzonder treffend. De ingrediënten van de bessen kunnen het hart beschermen en het risico op kanker verkleinen, ze werken ontstekingsremmend en ze zouden zelfs bevorderlijk zijn voor gewichtsafname. Maar al die uitzonderlijke eigenschappen interesseren de achtjarige Lars bitter weinig, als hij een handvol van die kleine lekkernijen in zijn mond propt. “Steek nu maar eens je tong uit”, vraagt districtsboswachter Stefan Waidelich hem. En inderdaad zorgt het anthocyaan dat in de bessen zit en waarop de werking van de bessen berust, ook voor die intense blauwe verkleuring. Helemaal enthousiast door dat zichtbare succes steekt Lars zijn hand nog eens snel in het houten kistje waarin de bessen liggen.
© TMBW / Weise
Voor smulpapen is het bosbessendorp, zoals Enzklösterle zich noemt, een echt paradijs. Al eeuwenlang groeien de bosbessen in de bossen rond het dorp. Het is dan ook vanzelfsprekend dat ieder jaar bij de oogst in juli ook een bosbessenfeest wordt georganiseerd en dat er midden in het dorp een bosbessenhuis staat. Tenslotte staat er een reputatie op het spel. Dan kun je onder meer mosterd, azijn of chutney kopen die allemaal met wilde bosbessen zijn gemaakt. En natuurlijk is er ook lekkere jam te krijgen. En er is zelfs een bakcursus om een Schwarzwalder bosbessentaart (jawel) te maken, waaraan enthousiaste hobbybakkers mogen deelnemen.
Zo klinkt lekker
Het plukken van wilde bosbessen is een leuke activiteit voor groot en klein. Daarbij wordt een zogenaamde ‘Reffe’ ingezet. Dat is een houten kistje waar een kam aan vastzit. Die dient als oogstwerktuig en zorgt ervoor dat als de kam door de struiken wordt getrokken de bosbessen zachtjes in het kistje landen. Dat werkt echt goed, vindt ook Lars. Met zijn ouders en zijn kleine broer Nils is hij op stap in het bos, waar hij de kam door de planten haalt. Na gedane arbeid en een tocht over het 800 meter hoge Schöllkopfplateau – met topuitzicht – helpt de jonge boswachter Waidelich mee om de daarvoor klaarstaande verzamelmanden te vullen met de geplukte bessen. Daarbij maakt de ervaren boskenner Lars attent op de klank die de bessen maken als ze in de manden buitelen.
© TMBW / Weise
Ook het geluid van het aanstoten van de glazen met verfrissende ijsthee spreekt tot de verbeelding. Natuurlijk smaakt die naar een zweem van bosbessen. Langs de twaalf kilometer lange bosbessenweg die het gezin samen met de boswachter aflegt, zijn meerdere drinkplekken – hydratatie is tenslotte het alfa en omega van het wandelen. De route gaat in een stervorm rond Enzklösterle en leidt niet alleen langs een grote hoeveelheid bessenstruiken en drankstations, maar ook langs een hertenkamp. Dat is niet alleen voor kinderen een hoogtepunt. Talrijke uitzichtpunten maken van de bosbessenweg ook visueel een geweldige vakantiebelevenis.
© TMBW / Weise
De wandeling wordt natuurlijk afgesloten met een horecastop, en vandaag is dat in het bosbessenhuis. Eigenares Angelika Schmal serveert de hongerige wandelaars lekker brood met zelfgemaakte kruidenkwark, belegd met zalm. Met daarbij, hoe kan het ook anders, een alcoholvrije bowl met een paar lila bosbessen. Gezondheid!
© TMBW / Weise
Meer informatie over het bosbessendorp vinden jullie hier.
En dat het Zwarte Woud in de winter ook een fijne bestemming is, weten we ook al.
